Krochmalna 29, 20-401 Lublin
81 532 74 95
ckunr1@poczta.onet.pl

NASZ PATRON

Eugeniusz Kwiatkowski przyszedł na świat 30 grudnia 1888 roku w Krakowie. Dzieciństwo spędził w rodzinnym majątku ziemskim w Czernichowicach. Edukację rozpoczął w Gimnazjum Franciszka Józefa we Lwowie, a kontynuował w prywatnym Gimnazjum Ojców Jezuitów w Bąkowicach pod Chyrowem. W 1907 roku otrzymał świadectwo dojrzałości i rozpoczął studia na Wydziale Chemii Technicznej Politechniki Lwowskiej. Studia kontynuował w Monachium, a ich uwieńczenie stanowił  dyplom inżyniera chemika, uzyskany w 1912 roku.

We wrześniu 1913 roku Eugeniusz Kwiatkowski poślubił Leokadię Glazer, a w miesiąc później  objął w Lublinie stanowisko wicedyrektora w prywatnej gazowni inżyniera Bańkowskiego.

W okresie pierwszej wojny światowej Eugeniusz Kwiatkowski poświęcił się pracy niepodległościowej. Był komisarzem werbunkowym do Wojska Polskiego w okręgu Lublin na obwód Chełm.  
Służył w Legionach Polskich Józefa Piłsudskiego, wstąpił w szeregi Polskiej Organizacji Wojskowej. 
11 listopada 1918 roku brał udział w rozbrajaniu Niemców w Łukowie na Lubelszczyźnie.

Po opuszczeniu czynnej służby wojskowej 1 kwietnia 1919 roku inżynier Kwiatkowski zaangażował się w dzieło odbudowy i rozbudowy przemysłu chemicznego w Polsce. Drugą jego wielką pasją w tym czasie było tworzenie polskiego przemysłu przetwórstwa węgla.

Równolegle z obowiązkami zawodowymi pełnił funkcję przewodniczącego Polskiego Stowarzyszenia Inżynierów i Techników. Po przewrocie majowym, w 1926 roku Kwiatkowski został ministrem przemysłu i handlu. Wśród wielu zadań polityki gospodarczej swego resortu wymieniał wówczas: zrównoważenie budżetu państwa i wytworzenie warunków do stabilizacji złotego, aktywność produkcyjną i aktywizację eksportu.

Najważniejszym jednak przedsięwzięciem gospodarczym lat 1926 – 1930 była budowa portu i miasta Gdyni. Kwiatkowski, zapytany jak ocenia swój wkład w tę budowę, odpowiadał, że 10 procent. Pozostaje jednak faktem historycznym, że bez niego nie byłoby Gdyni.

W marcu 1928 r. Kwiatkowski został posłem na Sejm z listy Bezpartyjnego Bloku Współpracy z Rządem.

W latach 1931 – 1935 był naczelnym dyrektorem Państwowych Zjednoczonych Fabryk Azotowych w Chorzowie, Mościcach i Jaworznie.

Dzień 13 października 1935 roku otwiera kolejny ważny rozdział życia Patrona; czas pracy w ostatnim gabinecie rządu  Drugiej Rzeczypospolitej.  Kwiatkowski zostaje powołany na stanowisko wicepremiera do spraw gospodarczych i ministra skarbu.

Największe przedsięwzięcie gospodarcze tamtych lat, dzieło zbiorowe, któremu patronował E. Kwiatkowski to plan budowy Centralnego Okręgu Przemysłowego, plan sięgający roku 1954.Zrealizowano wówczas znaczną część zaplanowanych inwestycji, a wśród nich budowy: huty żelaza w Stalowej Woli, fabryki opon samochodowych „Stomil” w Dębicy, fabryki celulozy Niedomicach, Państwowych Zakładów Lotniczych w Mielcu, fabryki obrabiarek w Rzeszowie, zapory wodnej w Rożnowie na Dunajcu.

Wybuch II wojny światowej obrócił w ruinę dzieło życia E. Kwiatkowskiego i przekreślił perspektywiczne plany rozwoju gospodarczego Polski. Kwiatkowski opuścił Warszawę i kraj jako jeden z ostatnich członków rządu. 18 września 1939 roku wyjechał do Rumunii, gdzie został internowany. Na obczyźnie otrzymał wiadomość o śmierci jedynego syna Jana, 25-letniego plutonowego podchorążego artylerii. Mimo osobistej tragedii i osamotnienia pozostał aktywny i twórczy: uczył geografii w polskiej szkole w Baile-Herculane, pisał książkę ” Dzieje gospodarcze świata „, pogłębiał znajomość języków obcych.

W lipcu 1945 roku Bolesław Bierut – prezydent Krajowej Rady Narodowej zaproponował Kwiatkowskiemu powrót do kraju i do życia politycznego oraz objęcie funkcji Delegata Rządu do Spraw Wybrzeża. Mimo obaw przed komunistyczną władzą przystąpił do dzieła odbudowy z tym samym entuzjazmem, z jakim budował Gdynię. Opracował program tworzenia Związku Miast Morskich, działał w następujących gremiach: Komisji Planu Zabudowy Trójmiasta, Komisji do Spraw Stoczni, Komisji Badania Potrzeb i Rozwoju Ziem Odzyskanych. Łączył obowiązki Delegata Rządu do Spraw Wybrzeża z pracą naukowo – dydaktyczną wykładowcy w Wyższej Szkole Handlu Morskiego w Gdyni.

W publikacjach proponował ideę stworzenia Rzeczpospolitej morsko-przemysłowej.

Dnia 29 stycznia 1948 roku otrzymał dymisję z funkcji Delegata Rządu do Spraw Wybrzeża z jednoczesnym nakazem opuszczenia mieszkania i kategorycznym zakazem osiedlenia się w Warszawie, Poznaniu i na Wybrzeżu. Zamieszkał w Krakowie i z pasją zajął się pracą naukową w dziedzinie chemii.

1974 r. w uznaniu wybitnych zasług Uniwersytet Gdański nadał Eugeniuszowi Kwiatkowskiemu tytuł doktora honoris causa nauk ekonomicznych. Uroczystość miała miejsce 17 sierpnia, a w kilka dni później – 22 sierpnia 1974 roku Eugeniusz Kwiatkowski zmarł  w Krakowie w wieku 86 lat.

Opracowała Renata Szczęsna 

Accessibility